ඔක්කොම කියවලා බලන්නකෝ..............
කඳුරට බලා අප දෙදෙනා දිවෙන රියේ..
පස පස අසුන ජෝඩුවටම වෙනම තියේ..
සිහිවුවත් රුඟුම් ටිකකින් නටන රැයේ...
රිය කරු නිසා මා නැහැ ඔහු ලඟට ගියේ
කාරෙක දුවන විට නොනැවති හැටට හැටේ..
බැසයන හිරැ එළිය රිය ඇතුලටද වැටේ...
ඇම්ඩන් කෙනෙකු නොවැ ඔහු නම් හරිම රටේ...
ඔහුගේ ඇඟිලි දැන් මගේ දෙවටොරේ ගැටේ..
අකැමැත්තක් නැතත් අකැමැති කියාගෙන..
ඉවතට කලෙමි ඔහුගේ අත ගසා වෙන
රියදුරු ජයට කණ්ණාඩිය හදාගෙන
ඔහු මට කරපු මේ සේරමට බලාගෙන
ඇද්දා මගේ අතින් මේ සුරතලා යස
නෑ මැලි උනේ මා තව ලං උනා මිස
ඔහුගෙන් ඒ වෙලාවට මා පැතූ ලෙස
උණුසුම් හාද්දක් ලැබුනා අමා රස
Like එකක් දාලාම යන්න
රුවිනි
ජීවිතයේදී අපට නොයෙක් පුද්ගලයන් හමුවෙයි. විටෙක සමහර මිනිසුන් වෑදගත් ලෙසත් , තවත් සමහරෙක් නොවෑදගත් ලෙසත් හෑගේ. නමුත් මා වෑරදි බව අත්දෑකීමෙන් දනිමි. වෑදගත් හමුවන මිනිසා නොව ඔහු ජීවිතයට කරන බලපෑමයි. නෑත්නම් සුලු මොහොතකදී හෝ ඔහු අප දිවි ගමනට දෙන රුකුලයි.
රාත්*රිය පියකරුය. මම එහි සොදුරු බවට ප්*රේම කරන්නෙක්මි. එවන්ම වූ රත්*රියක මා ගෑබ් ගත්තෙමි, උතුම් වූ මවු පදවිය ලෑබුවෙමි. නමුත් අප දෙදෙන ඔහු එනතුරු තවමත් බලා හිදින්නෙමු. සන්තාපයකින් නොව , බලපොරොත්තුවේ දෑස් දල්වගෙන බලා හිදින්නෙමු. මම ඔහුට ඒ සොදුරු රාත්*රියේ පටන් ප්*රේම කරන්නෙමි. මේ මගේ කතාවයි. එය ශෝකාන්ත්යක් වත් , සුකාන්තයක් වත් නොව , තවමත් අවසන් නොවූ කතාවකි. නමුත් එයට සොදුරු අවසානක් ඈති බවට මට සෑක නෑත.
කාර්යාලයේ වෑඩකටයුතු නිමවීමට තව පෑය කිහිපයකි. එය මා දෑන ගත්තේ ඔරලෝසුවෙන් නොව ,පියදාස මාමා ගෙන ආ තේ කෝප්පයෙනි. අද එයද වෙනස් වී ඈති සෑටියකි. ඔහුට සීනි දමන්නට අමතක වී ඈත. මොනවා කරන්නද ? බනින්න යෑයි අසරනයට ?
කාර්යාලයේ වෑඩකටයුතු නිමවීමට තව පෑය කිහිපයකි. එය මා දෑන ගත්තේ ඔරලෝසුවෙන් නොව ,පියදාස මාමා ගෙන ආ තේ කෝප්පයෙනි. අද එයද වෙනස් වී ඈති සෑටියකි. ඔහුට සීනි දමන්නට අමතක වී ඈත. මොනවා කරන්නද ? බනින්න යෑයි අසරනයට ?
“කාටද මාව මතක් වෙලා තියෙන්නෙ ? ” දුරකතනය නාදවන්නට විය.
“හෙලෝ, රුවිනි ස්පීකින්ග් “
“ආ…… ,දුවේ මේ මම, බෝඩිමේ අන්කල් “
මොහොතකට මම මගේ සිතිවිලි අතර අතර මන් වූයෙමි. පෙරදින හවස තවත් අපූරු අත්දෑකීමක් එකතුවිය. මම මගේ අගිලි වල පිහිටෙන් මගේ නොඉදුල් නන්ගියාට සුරසෑප දුන්නෙමි. ඒ සියල්ල අවසන් වී ,උපන් ඈදුම පිටින්ම සුපුරුදු පරිදි , යහනට වී තවත් වෑඩ මුරයක ආරම්බය නන්ගියා සමග සනිටුවහන් කිරීමට පටන් ගත්තෙමි.
මා පෑහෑපත්ය. කොන්ඩය ඉන පමනට දිග ඈති කෑරලි සහිත එකකි. හීනි දිග ඈස් දුබුරු පෑහෑතිය. ඒ ඈස් මා නොදෑනුවත්වම කතා කරන බව , වරක් අම්මා පවසනු මට දෑනුදු මතකය. පියයුරු හොදින් වෑඩී ඈති අතර ,උඩ බලාගෙන හිනවෙන හන්ස ජෝඩුවක් වෑන්න. එහි අග දුබුරු පෑහෑයට හුරු රෝස පෑහෑතිය. තනකොල වත්ත හොදින් කපා ඈත. නමුත් යෝනිය දිගේ දිවෙන සිහින් ඉරක් පමනක් ඉතිරි කර ඈත. එයින් රෝස පෑහෑ යෝනිතොල් වල හෑඩය හොදින් කෑපී පෙනේ. කොටින්ම කියනවනම් අමුතුම ගතියක් ඈත. විශේශම දේ තොල්ය. උඩි තොලට වඩා යටි තොල මදක් මහතය. තද රතු පෑහෑතිය. එය මට කාමුක පෙනුමක් ගෙන දෙන බවට සෑක නෑත.මාස කිහිපයක් වයසෑති,පියතුමෙකු නෑති සිගිති දියනියක් සමග තනි වූවද මා අදික කාමශාවක් ඈති තෑනෑත්තියකෑයි නොසිතන්න. ඔහු ලගදීම අප සොයා එනු ඈත. මේ විස්තර කීවේ මා ගෑන චිත්ත රූපයක් මවා ගෑනීම ඔබට පහසු කරවීම සදහාය.
ඉතින් ඈස් පියාගෙන , රසවිල ඈගිල්ලෙන් කලත්තන්නට පටන්ගත්තා පමනි. එකවර ඈසුනු ශබ්දයෙන් මා කොතරම් බයට පත් වීද යත් , මා ඉදිරියේ කෙනෙක් සිටිනා බවද ඔහු වෙවුලන ගතින්ද, රාගික හෑගීම් පිරුනු දෙනෙතින්ද මා දෙස බලා සිටින බව අවබෝද වූයේ, ඒ දෙනෙත් මගේ ශරීරයෙන් ඉවත් වූ සුලු මොහොතේය. ඒ අපේ බොඩිමේ අන්කල්ය. වෙනදා ඈන්ටි රෑගෙන එන කිරි තේ කෝප්පය ,අද ඔහු රෑගෙන පෑමින ඈත. එය වෙනසක වෙනසකි. මන්දයත්, මට දොර අගුලු දෑමීමටත් , ඔහුට දොරට තට්ටුකරන්නටත් අමතක වී ඈත.
Subscribe to:
Posts (Atom)